Opin vísindi

Segulómun við greiningu lendahryggsverkja: Nýting, samband við einkenni og áhrif á meðferð

Segulómun við greiningu lendahryggsverkja: Nýting, samband við einkenni og áhrif á meðferð


Titill: Segulómun við greiningu lendahryggsverkja: Nýting, samband við einkenni og áhrif á meðferð
Aðrir titlar: MRI for diagnosis of low back pain: Usability, association with symptoms and influence on treatment
Höfundur: Svanbergsson, Gunnar
Arnardóttir, Ragnheiður Harpa
Ingvarsson, Þorvaldur
Útgáfa: 2017-01-05
Tungumál: Íslenska
Umfang: 17-22
Háskóli/Stofnun: Háskólinn á Akureyri
University of Akureyri
Svið: Heilbrigðisvísindasvið (HA)
School of Health Sciences (UA)
Deild: Hjúkrunarfræðideild (HA)
Faculty of Nursing (UA)
Birtist í: Læknablaðið;103(1)
ISSN: 0023-7213
1670-4959 (e-ISSN)
DOI: 10.17992/lbl.2017.01.116
Efnisorð: Segulómun; Bakverkir; Sjúkdómsgreining; Meðferð; Sjúkraþjálfun; Brjósklos; Magnetic Resonance Imaging; Low Back Pain; Diagnosis; Physical Therapy Modalities
URI: https://hdl.handle.net/20.500.11815/202

Skoða fulla færslu

Tilvitnun:

Svanbergsson, G., Ingvarsson, Þ. og Arnardóttir, R. H. (2017). Segulómun við greiningu lendahryggsverkja: Nýting, samband við einkenni og áhrif á meðferð. Læknablaðið, 103(1), 17-22. doi:10.17992/lbl.2017.01.116

Útdráttur:

 
Background: Non-specific low-back pain is a worldwide problem. More specific diagnosis could improve prognosis. Magnetic resonance imaging (MRI) became available in Akureyri Hospital in 2004 but its utilisation in diagnosing low-back pain has not been investigated. Objective: To study the use of MRI in diagnosing low-back pain, correlation of the MRI outcomes with other clinical findings and its possible effects on treatment. Methods: Retrospective, descriptive analysis of patients' journals. Included were all adult (18 years and older) residents of Akureyri who underwent low-back MRI in Akureyri Hospital in 2009. Results: During 2009, 159 patients (82 women) underwent low-back MRI, mean age 51 years (18-88). The most common pathological findings were connected to the lumbar disk. Disk herniation was diagnosed in 38% of the patients, 77% at the L4-L5 or L5-S1 level. MRI results correlated poorly with symptoms and clinical findings. Treatment options for disk herniation were prescription of medications (70%), referrals to physiotherapy (67%) and orthopaedic surgeons (61%). Nine patients were operated. Among patients referred to physiotherapy, 49% were first examined with MRI and thus waited longer for referral than those referred directly to physiotherapy (p=0.008). One year after the MRI, recovery rate was 51%. Prognosis was better for patients referred to physiotherapy (p=0.024). Conclusions: MRI seems to be used for general diagnosis of low-back pain. Symptoms and MRI results correlate poorly, emphasizing the need for the doctor´s thorough weighing of clinical and MRI findings when diagnosing low-back pain. Recovery rate of patients with lumbar disk herniation improves by physiotherapy. The general use of MRI might delay treatment.
 
Tilgangur: Að rannsaka notkun segulómunar við greiningu verkja frá lendahrygg, hvort samband sé á milli niðurstaðna segulómunar og klínískra einkenna og hvort niðurstöður segulómunar hafi áhrif á meðferð. Efniviður og aðferðir: Lýsandi, afturskyggn rannsókn þar sem unnið var með upplýsingar úr sjúkraskrám. Þátttökuskilyrði voru að vera 18 ára eða eldri, eiga lögheimili á Akureyri og hafa farið í segulómskoðun á lendahrygg á Sjúkrahúsinu á Akureyri árið 2009. Niðurstöður: Alls fóru 159 manns (82 konur) í segulómrannsókn vegna lendahryggjarvandamála árið 2009. Meðalaldur var 51 ár (18-88 ára). Algengustu greiningar úr segul-ómun tengdust hryggþófanum (brjósklos og/eða brjóskútbungun, n=104), þar af 61 (38%) með brjósklos. Flest brjósklos (77%) voru á liðbili L4-L5 eða L5-S1. Lítil fylgni var milli klínískra einkenna og niðurstaðna segulómunar. Ekki var stuðst við stöðluð form við úrlestur segulómmynda. Algengustu meðferðarúrræði við brjósklosi voru lyfjagjöf (70%), tilvísun til sjúkraþjálfara (67%) og bæklunarlæknis (61%). Níu manns fóru í skurðaðgerð. Af þeim 41 sem vísað var í sjúkraþjálfun fóru 49% fyrst í segulómun og fengu því sjúkraþjálfunartilvísun mun seinna en hinir, eða eftir 14,4 ± 11,7 vikur í stað 4,6 ± 7,6 vikna (p=0,008). Ári eftir segulómun sýndi um helmingur óskorinna brjósklossjúklinga batamerki, 62% þeirra sem fengu sjúkraþjálfun en aðeins 27% hinna (p=0,024). Ályktanir: Notkun segulómunar virðist almenn við greiningu lendahryggjar-vandamála, en lítil fylgni milli einkenna og segulómunar krefst samþætts mats læknis við sjúkdóms-greiningu. Hryggþófavandamál eru algengustu segulómgreiningar í lendahrygg. Batahorfur einstaklinga með brjósklos virðast betri ef þeir fá sjúkraþjálfun, en nokkurrar tilhneigingar gætir til að fresta virkum meðferðarúrræðum þar til eftir segulómun.
 

Leyfi:

Open Access - Opinn aðgangur

Skrár

Þetta verk birtist í eftirfarandi safni/söfnum:


Fletta

Um vefinn

Reikningurinn minn